Tłum nie przestawał ryczeć, mimo, że ostatnie dźwięki przebrzmiały dobrą minutę temu. Gardła kilku tysięcy osób domagały się więcej, mimo, że wokalista dał z siebie wszystko, gitara roztrzaskała się w drobny mak, gdy gitarzysta niesiony emocjami przywalił w stojący obok niego głośnik, a perkusista przy ostatniej solówce wstał by uderzać jak najprecyzyjniej ale i najmocniej. Wrzawa, która niemal podnosiła dach sali ogłuszała. W oczach – szaleństwo, na twarzach – uśmiechy. Ramię w ramię znajomi, nieznajomi, pary i samotni. Słowa piosenek były proste, jasne. Niosły przesłanie, które choć bezpośrednio nie dotarło do nikogo, to każdy zdawał się wiedzieć o co chodzi. Każdy czuł, że nie ma dla niego rzeczy niemożliwych, czegokolwiek się podejmie – wyjdzie z potyczki zwycięsko. A potem, gdy zespół zszedł ze sceny, wszyscy odwrócili się, bo trzeba było iść. Ale gdy wyszli na zimne powietrze, w miasto uśpione, zabrali ze sobą to co było tam najlepsze..

- Cześć.
- No cześć.
- Co powiesz na..
- Nie.
- Oh, ok, to może..
- Nie.
- W takim razie..
- Nie.

Słońce miało właśnie wychylić się ponad horyzont, gdy zbudzony poranną potrzebą wyszedł za drzwi drewnianego domku. W sumie niewiele brakowało mu do domu, malowniczo położonego w na skraju lasu, nieopodal jeziora, gdyby nie dwa fakty. Brakowało w nim elektryczności, a wieś, w której stał nazywała się “Małe Swornegacie”. Duże gacie wisiały na sznurze nieopodal, gdyż owe jezioro przyciągało nie tylko owady pragnące przedłużyć istnienie swojego marnego gatunku, ale też wielkomiejskich ludzi, którzy w nadziei na chwilę wytchnienia tłumnie zjeżdżali do okolicznych wiosek. Mimo chłodu, który tego ranka szczególnie dawał o sobie znać, wracając zatrzymał się, oparł o barierkę i czekał. Cisza, którą usłyszał zapadła mu głęboko w pamięć i wiedział, że nieprędko usłyszy ją znowu. Gdy pierwszy promień światła przebił się przez liście odwrócił się, zamknął drzwi i niespiesznie zasnął. I gdyby tak nie musiał już się budzić, cisza mogłaby wtedy trwać bez końca…

W przeciwieństwie do poniższych wpisów, ten ma w sobie trochę więcej prawdy. Istnieje taka miejscowość, istnieje ten dom, gacie chyba też wisiały. Może czas teraźniejszy jest tu trochę ryzykowny, ale na pewno te miejsca istniały jakieś 10 lat temu, gdy odwiedzałem je w wakacje. Do dziś pamiętam pływanie łodzią po jeziorze. I ten poranek.

Siedział przy stole przerzucając stare zdjęcia. Nie miał ich zbyt wiele, bo i nigdy nie było kogoś, kto udokumentowałby jego życie. Samemu wszak nie mógł tego robić, bo wtedy miałby dowód istnienia nie samego siebie, ale świata, który go otaczał. Blask świecy tańczył po ścianach sprawiając jednocześnie, że zastygłe obrazy przeszłości sprawiały wrażenie żywych, jakby dzisiejszych. Zatrzymał się przy zdjęciu swoich znajomych. Znał ich i wiedział o tym. Ale części z nich nawet świeca nie mogła ożywić. Martwi, niczym posągi, spoglądali z przeszłości, która wydawała się tak odległa, obca. Coś uderza w okno. Szyba pęka, a jej odłamki rozlatują się na wszystkie strony. Ludzie na ulicy, których ciepłe powietrze wywabiło na wieczorny spacer, spoglądają w górę, by prawie natychmiast zakryć głowy przed spadającym szkłem. Bo sam rzuciłeś w tą szybę, to przez Ciebie rozpadła się w drobny mak. Świadomie? Tak. Podjąłeś decyzję, a teraz konsekwentnie się jej trzymaj. Aż znów będziesz musiał wybrać…

wydanie II, poprawione, uwspółcześnione

Mistrz Polikarp siedział w swoim pokoju i przeglądał wiadomości ze świata. Właśnie znalazł artykuł, który go zainteresował, o przedłużaniu życia ludzkiego, gdy ni z tego ni z owego ekran monitora stał się czarny. Popkultura odcisnęła na Polikarpie na tyle silne piętno, że spodziewał się iż zaraz kursor sam zamigocze, a jakaś nieznana mu jeszcze osoba każe mu podążać za białymi myszkami czy innym tworem chorej wyobraźni. Nic takiego się nie stało – Polikarp nie zdawał sobie sprawy, że w związku z niezapłaconymi rachunkami odcięto mu prąd. Przesiedział tak minutę w ciemnościach, które rozjaśniały tylko latarnie niezmiennie świecące za oknem, gdy nagle zdał sobie sprawę, że ktoś jeszcze znajduje się w pokoju. Od razu przypomniał sobie wszystkie filmy, gdzie psychopatyczny morderca zachodził ofiary od tyłu i wyprawiał z nimi różne okropieństwa, które zmierzały zawsze do tego samego, smutnego końca. Zanim jednak zrobił jakikolwiek ruch Śmierć zrobiła zamach i już po chwili świst kosy i nieprzyjemne mrowienie w karku uzmysłowiły Polikarpowi, że tym razem nie będzie jak w filmie… Śmierć ma swoje zasady, wskazówki i prawa – nie będzie marnować czasu na pogawędki i nie ostrzeże gdy będzie blisko. O wszystkim dowiadujemy się niejako po fakcie.

JJ stwierdził, że czasami wychodzą mi zdjęcia. Nie żebym od razu z nim się zgadzał i popadał w samozachwyt, ale mogę chyba co nieco pokazać. Dlatego link po prawej, na górze. Pamiętajcie, że ze mnie totalny amator i ignorant :)

@update – wrzuciłem tutaj część zdjęć z grona – niech będą w jednym miejscu.