Wagi dzień spędzą spokojnie, realizując wcześniej zlecone zadania. W kontaktach ze znajomymi ograniczą się do minimum, zostawiając sobie jak najwięcej czasu. Wieczorem przeżyją wszystko jeszcze raz, czytając poranną prasę.

Spojrzał na ostatnie zdanie i ze złością rzucił gazetę do kominka. Woń topiącego się e-papieru w niczym nie przypominała spalających się kartek. To muszą jeszcze dopracować – pomyślał, gasząc światło.

—-

Posłowie: Zakończenie przyszło mi do głowy w trakcie pisania i prawdę powiedziawszy nie wiem, jak zostanie odebrane. Wiem jedno – nie jest to manifest przeciwko e-papierowi, nie jest to również przytyk do masy informacji jaka nas otacza i napiera ze wszystkich stron. Potraktujcie to może jako majaki staroświeckiego (choć młodego wiekiem) fana słowa pisanego i (przede wszystkim) drukowanego, który to swego podejścia nie ma zamiaru zmieniać.

Dodali też kanały rss aktywności każdego użytkownika, co natchnęło mnie do napisania prostej wstawki, którą widzicie po prawej. Na ten moment nie śmiałbym nazwać jej nawet wersją prealfa stąd ikony żywcem przeniesione z flakera. Z tego samego powodu nie udostępniam jeszcze kodu – wymaga paru(nastu) poprawek, głównie optymalizacyjnych.

Plany na (najbliższą) przyszłość to dodanie obsługi wszystkich agregowanych serwisów i zmiana ikon. Później spróbuję stworzyć plugin do wordpressa, który ułatwi wrzucanie listy na serwis.

Było na tyle.

Tumany kurzu wzbijały się raz co raz, stal uderzała o stal
Krzyk śmierci niósł się ponad walczącymi

Szarża przypuszczona z lewej flanki zatrzymała się na tarczach obrońców
Co trzeci padł pod końskimi kopytami, wgnieciony w błotniste podłoże

Katapulty posyłały w niebo kamienie, które z hukiem uderzając
powalały tak wrogów jak i swoich, nie bacząc na strony konfliktu…

Krzyk mewy gdzieś po lewej, pikuje ostro w dół
Zapach lasu w oddali, dźwięki poranka dokoła

Plusk fal niemal pod nogami, wilgoć i sól
Kuter z portu wypływa, na przekór prądom

- Wyciągnij kartę
- Niee..
- Nie daj się prosić.
- Ok, co dalej?
- To 7 zgadza się?
- Guzik prawda, 13.
- Kiedy takiej karty nie ma!
- To moja talia…

Trzeci raz czytał to samo zdanie nawet nie próbując zrozumieć jego sensu. Jak można zmuszać kogokolwiek by czytał tak nudne rzeczy? Ok, sam wybrał ten kierunek, te studia, ale nie spodziewał się, że wśród przedmiotów, z jakimi przyjdzie mu się zmierzyć trafi na filozofię. Opasłe tomiska, z myślami gości, których kości dawno zamieniły się w proch. Przyswajane przez kolejne pokolenia, szukające w tym natłoku miejsca dla siebie. Bzdury. Zamknął oczy i wsłuchał się w dźwięki wieczoru dochodzące z otwartego okna. Dziwnym było, że mimo dość późnej pory samochody zdawały się kursować jak za dnia. Pokrzykiwania gdzieś z daleka niosły nowiny, acz niewprawne ucho nie potrafiło ich przełożyć na zrozumiałe informacje. Sąsiad z naprzeciwka znów puszczał muzykę na cały regulator – co znaczyło tyle, że cała reszta mogła zrezygnować z włączania czegokolwiek. “Znowu techno? Nie, chyba ma gości i to z bardziej wyszukanym gustem muzycznym”… Again and again you’re chasin’ a dream… “Coś takiego…” Samochody w końcu milkną, sąsiad również. Koniec na dziś…

- Cześć.
- No cześć.
- Co powiesz na..
- Nie.
- Oh, ok, to może..
- Nie.
- W takim razie..
- Nie.

Słońce miało właśnie wychylić się ponad horyzont, gdy zbudzony poranną potrzebą wyszedł za drzwi drewnianego domku. W sumie niewiele brakowało mu do domu, malowniczo położonego w na skraju lasu, nieopodal jeziora, gdyby nie dwa fakty. Brakowało w nim elektryczności, a wieś, w której stał nazywała się “Małe Swornegacie”. Duże gacie wisiały na sznurze nieopodal, gdyż owe jezioro przyciągało nie tylko owady pragnące przedłużyć istnienie swojego marnego gatunku, ale też wielkomiejskich ludzi, którzy w nadziei na chwilę wytchnienia tłumnie zjeżdżali do okolicznych wiosek. Mimo chłodu, który tego ranka szczególnie dawał o sobie znać, wracając zatrzymał się, oparł o barierkę i czekał. Cisza, którą usłyszał zapadła mu głęboko w pamięć i wiedział, że nieprędko usłyszy ją znowu. Gdy pierwszy promień światła przebił się przez liście odwrócił się, zamknął drzwi i niespiesznie zasnął. I gdyby tak nie musiał już się budzić, cisza mogłaby wtedy trwać bez końca…

W przeciwieństwie do poniższych wpisów, ten ma w sobie trochę więcej prawdy. Istnieje taka miejscowość, istnieje ten dom, gacie chyba też wisiały. Może czas teraźniejszy jest tu trochę ryzykowny, ale na pewno te miejsca istniały jakieś 10 lat temu, gdy odwiedzałem je w wakacje. Do dziś pamiętam pływanie łodzią po jeziorze. I ten poranek.

Mistrz Polikarp siedział w swoim pokoju i przeglądał wiadomości ze świata. Właśnie znalazł artykuł, który go zainteresował, o przedłużaniu życia ludzkiego, gdy ni z tego ni z owego ekran monitora stał się czarny. Popkultura odcisnęła na Polikarpie na tyle silne piętno, że spodziewał się iż zaraz kursor sam zamigocze, a jakaś nieznana mu jeszcze osoba każe mu podążać za białymi myszkami czy innym tworem chorej wyobraźni. Nic takiego się nie stało – Polikarp nie zdawał sobie sprawy, że w związku z niezapłaconymi rachunkami odcięto mu prąd. Przesiedział tak minutę w ciemnościach, które rozjaśniały tylko latarnie niezmiennie świecące za oknem, gdy nagle zdał sobie sprawę, że ktoś jeszcze znajduje się w pokoju. Od razu przypomniał sobie wszystkie filmy, gdzie psychopatyczny morderca zachodził ofiary od tyłu i wyprawiał z nimi różne okropieństwa, które zmierzały zawsze do tego samego, smutnego końca. Zanim jednak zrobił jakikolwiek ruch Śmierć zrobiła zamach i już po chwili świst kosy i nieprzyjemne mrowienie w karku uzmysłowiły Polikarpowi, że tym razem nie będzie jak w filmie… Śmierć ma swoje zasady, wskazówki i prawa – nie będzie marnować czasu na pogawędki i nie ostrzeże gdy będzie blisko. O wszystkim dowiadujemy się niejako po fakcie.